Mijn verhaal | Professionele Websit

Via mijn verhaal wil ik volledig transparant zijn over wie ik ben en waar ik vandaan kom. Veel mensen doen zich liever beter voor dan ze daadwerkelijk zijn. Ze verschuilen zich achter diploma’s, titels en papierwerk — theorieën waar je in de rauwe praktijk van het leven en de topsport vaak bar weinig aan hebt.

Vraag jezelf bijvoorbeeld eens af waar al die spontane blessure-epidemieën bij voetbalclubs vandaan komen. Als je begrijpt waar de echte belasting en mentale druk liggen, zie je meteen het patroon. Zelfs bij een topclub als Real Madrid hebben ze dat specifieke onderdeel van spelerbegeleiding nog niet volledig onder controle. De oplossing? Weerstandstraining via complementaire sporten — op én buiten het veld. Maar goed, ik dwaal af.

Ik ben een man van 46 jaar oud. Mijn expertise is niet opgebouwd in collegebanken, maar gevormd door de praktijk van het leven zelf. Ik vertel je dit in alle eerlijkheid: ik heb vroeger nooit durven dromen dat ik in een positie zou komen waarin ik anderen op dit niveau mag adviseren en begeleiden. Het heeft mij het merendeel van mijn leven gekost om op dit punt met mezelf te komen.

Om te beginnen bezit ik maar één enkel diploma, en hooguit een deeltijdcertificaat van de LTS (elektrotechniek) in Wijk & Aalburg. Als 16-jarige ben ik direct begonnen met werken als grondwerker bij C.J.M. van Gaal. In die periode heb ik praktijkgerichte cursussen gevolgd, zoals Werken in de GWW.

Op mijn 18e werd ik overgenomen door een kranenbedrijf (Van Beisterveld) om met een Caterpillar 316 en sorteerknijper afval te sorteren voor Snelbak in Amsterdam (inmiddels overgenomen door Van Gansewinkel). Na zes maanden bij Snelbak werd ik weggekocht door een ander kranenbedrijf om in opdracht van de Van Vliet Groep in Nieuwegein exact dezelfde functie te bekleden. Een jaar of twee later vertrok ik om hetzelfde werk te doen bij SIB Brabant.

Daar ben ik na zo'n drie jaar weggegaan door een onenigheid met de directie. Ik heb mij altijd extreem verantwoordelijk gevoeld ten opzichte van iedere werkgever voor wie ik werkte, en die rechtlijnigheid kan soms leiden tot complicaties.

Vervolgens ben ik als zelfstandige begonnen als consulent in de wegenbouw onder de naam Van Hees Consultancy. Ik hield me voornamelijk bezig met de handel in puingranulaat voor onder de snelwegen: van het slopen van gebouwen tot en met het verwerken en verhandelen van het granulaat. Ik werkte in die tijd met grote spelers zoals Heijmans en BAM, om je een idee te geven op welk niveau ik zakendeed. Uiteindelijk werd ik genaaid door een sloper met wie ik een deal had voor zijn puin. De contracten lagen al bij hem op bureau, maar een handtekening volgde nooit. Vervolgens ging mijn opdrachtgever er met de deal vandoor. Ik werd dus van twee kanten belazerd. Ik ben altijd goed van getrouw geweest, en dat moment was een van de pijnlijkste uit mijn leven. Het was namelijk een deal waarmee ik financieel was binnengelopen.

Uiteindelijk kon ik niet anders dan stoppen als consulent; ik trok het simpelweg niet meer. Nadien ben ik een kroeg gaan uitbaten, genaamd Café Jacky's. Daarvoor heb ik mijn SVH Diploma Sociale Hygiëne gehaald. Ik heb dat drie jaar lang met liefde en plezier gedaan. In het laatste jaar ben ik echter met een pistool bedreigd geweest. Een paar maanden later zijn mijn moeder en ik overgegaan op wraak, waardoor wij beide een week hebben vastgezeten. We gingen weg voor verhoor en we zijn een week niet thuis geweest. De gezinssituatie was op dat moment ook niet al te best, waardoor ik het niet meer trok. Gedurende het einde van mijn loopbaan als uitbater heb ik geprobeerd om mezelf van het leven te beroven. Het is dat de politie er op tijd bij was. Ondertussen liep ik ook bij een psycholoog. Dat moest vanuit justitie. Ik heb zes maanden met psycholoog Mieke gewerkt. Tijdens ons laatste samenkomen zei zij tegen mij: "Ik heb je nu twee keer per week, zes maanden lang in behandeling gehad, en je bent een hele lieve jongeman, slim, open en transparant, maar ik weet nog steeds niet wie je bent."

Daarna ben ik door mijn ouders naar een psycholoog in Antwerpen gestuurd die expert was in de criminologie. Ik moest daar een schriftelijke test afnemen, en dat zou mij zeker een halve dag gaan duren. Ik kon de test niet fout doen; er bestonden geen foute antwoorden. Ik was echter al na 30 minuten klaar met de test, waarop ik bij de psycholoog moest komen en mezelf moest verklaren. Ik vertelde hem dat ik niks fout kon doen, waardoor het voor mij dan ook zo klaar is. Ik mocht gaan, en ik heb er zelf nooit meer iets over gehoord. Mijn ouders hebben mij nooit uitgelegd wat de reden was, en ik was nog altijd behoorlijk in de war, waardoor ik niet eens besefte wat er op dat moment allemaal echt speelde.

Daarna heb ik wat jaren versleten in de callcenter branche voor o.a. de Mandemakers groep. Dat werk deed ik met liefde en plezier. Bij Mandemakers belde ik voor verschillende formules om afspraken te maken met potentiële klanten in een van de winkels bij hun in de buurt. Het was geen koud bellen, aangezien wij altijd naar aanleiding van: een bezoek op de website, voor het bestellen van een brochure, of ontwerp, o.i.d. contact opnamen. Om op de website gebruik te kunnen maken van de diensten, moesten klanten zich aanmelden, en gingen zij akkoord met een terugbelactie vanuit de organisatie. Het waren geen gemakkelijke gesprekken, maar ik ben ontzettend empathisch, waardoor, als ik het spelletje snap, heel gemakkelijk vanuit oprechtheid en eerlijkheid afspraken kon maken en boeken.

Ik ben bij het callcenter weggegaan omdat ik gedurende het bellen tegen een product aanliep waar ik direct handel in zag. Ik ben vrijwel direct vertrokken en naar de bedenker van het product gereden. Om je het hele verhaal te besparen: ik was op weg om dat product daadwerkelijk landelijk te laten slagen. De deals met grote supermarktketens e.d. lagen al voor me klaar. Ik zat samen met een grote Europese vertegenwoordiger aan tafel bij de bedenker van het product. De deal was simpel: ik kocht het product in tegen een bepaald bedrag in en zette daarop mijn eigen marge. De bedenker hoorde om wat voor aantallen het ging, schopte mij onder de tafel tegen mijn scheenbeen, keek mij aan en zei: "Ik wil er € 0,25 cent per product bij hebben." Ik ben direct met de vertegenwoordiger naar buiten gelopen om een sigaretje te doen en hem uit te leggen wat er zojuist was voorgevallen. Hij wilde de deal zo graag dat hij dat kwartje wel wilde bijleggen. Maar zo werkt het voor mij niet: ik besloot om er compleet de stekker uit te trekken. Ik had namelijk al een bedrijfshal geregeld met daarin een productielijn die het product in grote volumes kon produceren. Dit alles had ik samen met mijn compagnon — die ik had meegenomen uit het callcenter — geheel gratis geregeld. Je leest het goed: gratis. De bedrijven die ons hielpen begrepen wat de handel was en wilden graag dat het zou slagen; dat was voor hen net zo goed. Ik hoefde het eerste jaar helemaal niks te betalen voor alles wat ik net heb opgenoemd. Maar het verhoogde eis-moment van die bedenker brak bij mij echt alles af. Hij deed voorheen 5.000 tot 10.000 units per jaar. Ik zou dat ineens verhoogd hebben naar ten minste 150.000 units per maand — en dat hij dan vervolgens zo ondankbaar meer geld gaat eisen, schoot bij mij verkeerd. De man was al jaren met zijn product aan het leuren. Aan het begin van onze deal had ik hem gevraagd wat hij graag uit onze deal wilde halen. "Een Ferrari," was het antwoord. Die gunde ik hem niet meer, en ik liep er van weg.

Toen solliciteerde ik op een baan waarvan ik dacht dat ik hem nooit zou krijgen: een functie in de binnendienst bij Zoontjens. Ik deed daar uiteindelijk de marktanalyses, belde met architecten, projectontwikkelaars en gemeentes om onze producten in het bestek te krijgen. Ik analyseerde de markt op toekomstige projecten en deed het voorwerk, waarna een accountmanager op afspraak langsging bij de partijen. Daarnaast verzorgde ik de aftersales zoals o.a. klantentevredenheid. Na twee bezuinigingsrondes verloor ik helaas mijn baan.

Nadien heb ik geen vaste baan meer gehad. Ik heb me toen volledig gestort op YouTube, wat financieel ontzettend goed voor mij werkte. Ik had namelijk bij 300 abonnees al 15% van mijn kanaal verkocht voor € 1.500,- per maand. De eerste zes maanden gingen uitstekend, totdat ik onenigheid kreeg met de investeerder en hij zich terugtrok. In die periode kwam ik mezelf voor de tweede keer tegen en wilde ik wederom uit het leven stappen. Dit keer was mijn redding dat ik in slaap was gevallen. De volgende ochtend schaamde ik me zo erg, dat die gedachte nadien nooit meer in mijn hoofd is opgekomen. Ik heb daarna nog wat lastige jaren gehad, maar het geluk was dat mijn appartement volledig was afbetaald. Daardoor kon ik het financieel best lang uithouden en YouTube bracht maandelijks toch nog een paar honderd euro binnen. Maar het was niet genoeg om het licht te laten branden. Uiteindelijk was mijn beste vriend Bart mijn redding. Hij bood mij de laatste boei en ik trok bij hem in. Ik wilde nog altijd slagen met streamen. Een vriend van Bart vertelde dat Fortnite een leuk spelletje was en dat ik dat moest gaan streamen. Dit speelde zich af in 2018, toen Fortnite op zijn absoluut grootst was. Ik kon er werkelijk niks van, maar omdat ik enorm veel plezier had in de game, een zonnebril op zette en drukker was met de chat dan met het spel zelf, kreeg ik kijkers. Kinderen en jongvolwassenen voelen het heel goed wanneer ze iemand treffen met een gebroken ziel die er ondanks alles toch iets van wil maken.

Het werd met de week drukker in de chat, dus besloot ik de streams om te bouwen naar squads met kijkers. Ik kon er zelf niks van, maar mijn community was enorm goed. Dankzij hen behaalden we samen wins die ik zelf nooit had kunnen halen — ik deed serieus waar 1 kill per dag. Ik streamde minimaal 8 uur per dag, 7 dagen per week. In 3 maanden tijd ging ik van 300 volgers naar zo'n 7.5k volgers. Ik was destijds de snelst groeiende stream met community van Nederland en werd daardoor zelfs uitgenodigd bij Power Unlimited op de stream.

In 2019 komt mijn moeder te overlijden. Mijn stiefvader was al overleden in 2017. Ik had vanaf 2016 geen contact meer met hen, totdat ik een berichtje kreeg van een tante, de zus van mijn moeder, dat mijn moeder hulp nodig had. Via mijn neefje kwam ik er uiteindelijk achter dat zij inmiddels was gestorven. Zij liet mij een belastingschuld achter van een half miljoen euro.

Dat was het begin van wat ik dacht dat onmogelijk was. De belastingaanslag werd een rechtszaak die dik vier jaar heeft geduurd. Ik werd volledig in het gelijk gesteld en het verschuldigde bedrag ging behoorlijk omlaag — een bedrag dat ik gedurende de jaren heen al volledig had afbetaald.

In maart 2020 ben ik begonnen met investeren, destijds zonder enige kennis. De tweede week van maart, om precies te zijn. Mijn stiefvader verloor zowat heel zijn vermogen op Wall Street, 2007/08. Maar voor mij was dat de enige manier om snel aan grote sommen geld te komen in verband met die belastingschuld. Iedereen die in die specifieke week, ongeacht welke positie, had gekocht, zag er na een jaar uit als een genie. Mijn eerste jaar van investeren bracht mij € 177k winst op, puur op intuïtie en zonder voorafgaande kennis. Gedurende dat jaar en de jaren daarna heb ik me volledig op het investeren gestort. Nu, jaren later, durf ik wel te stellen dat ik er echt verstand van heb. Ik leer nog altijd dagelijks nieuwe dingen, zoals bijvoorbeeld deze website bouwen. De dag dat je stopt met leren, is immers de dag dat je sterft.

De waarheid is hard, maar helder: mijn moeder kreeg mij toen ze pas zestien jaar oud was. Zij werd opzettelijk zwanger van mijn biologische vader om te voorkomen dat hij er vandoor zou gaan. Wat weet je op die leeftijd? Maar goed, ik werd geboren en mijn vader was na drie maanden verdwenen. Mijn opa haalde mij toen in huis. Samen met mijn oma zorgde hij voor mij alsof ik zijn eigen zoon was. Opa was melkboer, wethouder en locoburgemeester in het vestingstadje Heusden (Noord-Brabant). Hij behandelde mij vanaf dag één als een volwassene. Vanaf een jaar of zes hielp ik hem iedere avond mee met het uitladen van zijn SRV-wagen. Tegenwoordig zou men dat kinderarbeid noemen, maar ik begreep toen al dat voor niks de zon opgaat. Het was het minste wat ik voor opa kon terugdoen in ruil voor een thuis. Ik wilde dat absoluut niet kwijt — dat weet ik nog maar al te goed.

Opa leerde mij ook het kaartspel pesten rond die leeftijd. We speelden niet voor de lol, maar voor geld: vijf cent per overgehouden kaart was de prijs die erop stond. Ik speelde tegen iedereen in de familie en won bijna alles. Naast mijn vijf gulden zakgeld was het geld dat ik verdiende met kaarten mooi meegenomen. Ik had zo’n ouderwets geldkistje en daar ging alles in. Als kind spaarde ik letterlijk geld; zo zag ik het en zo was het. Opa leerde mij op vele manieren levenslessen, en daarbij stond hij altijd voor honderd procent achter mij. Ik voelde mij veilig en kreeg de ouderwetse liefde. Door hem raakte ik ook verliefd op voetbal. Dat was jarenlang mijn uitvlucht van de realiteit waarin ik leefde. Ik had alleen de pech dat mijn knieën niet gemaakt waren voor topsport, waardoor ik het betaalde voetbal nooit heb gehaald. Je kunt niet alles hebben.

Rond mijn twaalfde jaar leerde mijn moeder Ad van Hees kennen in een barretje in Turnhout, en ze leefden nog lang en gelukkig. Dat is het verhaal wat om ons gezin hing in die tijd. “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel” is een gezegde dat precies paste bij die situatie. Het verhaal was namelijk een leugen. Ad had mijn moeder leren kennen in een huis voor prostituees — oftewel de dames van lichte zeden. Mijn moeder was een prostituee, en als kind heb ik achteraf gezien zelfs haar pooier ontmoet. Gedurende haar tijd samen met Ad heeft zij daarnaast voor een kleine twee ton aan cocaïne gesnoven. Ik dacht serieus dat mijn moeder gewoon vaak verkouden was, niet lettend op haar gedrag.

Ad had, voordat hij mijn moeder leerde kennen, al een zwaar alcoholprobleem. Hij dronk met zijn toenmalige ex-vrouw een fles Rémy Martin op een avondje weg. Mijn moeder zat in een afkickkliniek in Eindhoven toen ik dertien of veertien jaar oud was. De eerste keer dat ik een pak aan had, was toen ik bij mijn moeder eenmalig op bezoek ging in die kliniek. Opa vond het belangrijk dat mijn moeder mij in pak zou zien.

De relatie tussen die twee was pas een goed jaar onderweg en dit was nog maar het begin van de ellende. Mijn moeder en Ad waren daarnaast ook nog eens jaloers op elkaar als het om mij ging. Als ik iets met Ad ging doen, was mijn moeder niet blij, en andersom. Ik ben ooit geboren als lijm voor een kindrelatie die niet te lijmen viel, om vervolgens alsnog als lijm te fungeren.

Ik was voor mijn ouders ook niet het type persoon waarmee zij om konden gaan. Ik ben altijd slimmer, diepgaander, verfijnder, gevoeliger en eerlijker geweest dan zij. Als ik loog, loog ik omdat de waarheid mij alsnog in de problemen zou brengen. Het was eigenlijk nooit goed, omdat ik te echt ben. Ik ben bij beide uitvaarten niet aanwezig geweest, omdat het schijnbaar niet op prijs werd gesteld.

Als ik heel eerlijk ben, en ik zou mijn leven over mogen doen, dan zou ik er niks aan veranderen. De eerste 39 jaar van mijn leven waren niet makkelijk, maar het heeft mij gevormd tot de man die ik vandaag de dag ben. Ik heb alles overwonnen wat het leven tegen mij aan heeft gegooid: accepteren, leren, verwerken, een plaatsje geven en weer door. Opa zei altijd: "Het is niet erg als je moet huilen, maar je moet wel blijven lopen, want het leven is drijfzand." Kin omhoog, borst vooruit en blijven gaan — dat was het advies. Het beste advies wat ik ooit heb gekregen.

Vanaf 2025 was ik op zoek naar een nieuwe uitdaging naast het investeren. Voetbal ligt mij dicht aan het hart, en ik weet dat ik een rol van betekenis kan vervullen. Met Van Hees Strategic Advisory benader ik de voetbalwereld adviserend. In iedere laag van het voetbalbolwerk kan ik een rol van betekenis spelen — of het nu om het begeleiden van spelers gaat, of om het herstructureren en adviseren van een voetbalorganisatie.

De digitalisering van de voetbalorganisaties is nog onderbelicht. Social media en blockchain-technologie technisch gezien zijn er maar enkele clubs die echt up-to-date zijn. Dat zijn clubs zoals o.a. PSG en Manchester City; zelfs de FIFA heeft blockchain-technologie toegepast tijdens het afgelopen WK.

Het liefste ben ik in de weer met het begeleiden van spelers, want daar valt ontzettend veel winst te behalen. Voor voetbalclubs liggen daar nog talloze kansen om de relatie tussen speler en club te versterken, waardoor spelers minder snel geneigd zijn om een transfer te maken. Spelers worden steeds beter begeleid gedurende de tijd op de club, maar dit kan uitgebreider, optioneel. Voetballers hebben veel vrije tijd, aangezien zij meestal rond twee, drie uur klaar zijn met de werkzaamheden. Een gedeelte van die vrije tijd gaat op aan herstel, maar dan blijft er nog genoeg vrije tijd over. Jij weet waarschijnlijk zelf wat een profvoetballer verdient, en jij weet ook dat het merendeel van de voetballers totaal geen verstand heeft van geld en hoe ermee om te gaan. Daar liggen naar mijn idee voor clubs kansen om de relatie met een speler te verbeteren. Clubs zouden er goed aan doen om spelers op dat vlak te begeleiden en op te leren. Momenteel is een B.V./N.V. voor iedere voetballer een gezonde basis om vanuit te werken, maar hoeveel voetballers weten dat ook daadwerkelijk?

Basiskennis over hoe om te gaan met geld helpt een jonge speler met veel geld. Iedere speler in de Eredivisie zou financieel onafhankelijk kunnen zijn na een carrière in het voetbal. Als een speler bekend is met de basis van economie en geld, zal hij ook een veel rustiger leven hebben. De sociale omgeving van spelers verandert daardoor automatisch naar mensen die er alleen maar goed voor kunnen hebben met de speler, omdat de speler in kwestie zich niet als melkkoe laat gebruiken doordat hij kennis van geld heeft.

Ook is het naar mijn idee van groot belang dat spelers een klankbord hebben buiten de club en hun directe sociale omgeving. Althans, die optie zou er altijd moeten zijn. Iedereen heeft op z'n tijd behoefte aan een 'vreemdeling' om simpelweg zijn hart bij te luchten. Iemand die zonder (voor)oordeel klaarstaat voor die gasten, bij wie zij zich volledig veilig voelen en waar schaamte geen enkele rol speelt. In eerste instantie is een klankbord niet meer dan een telefoonnummer met daarachter een persoon zoals ik. Mocht er gedurende dit soort telefoongesprekken een band ontstaan, dan zijn er zelfs mogelijkheden tot een-op-een gesprekken in real-time. Het allerliefste werk ik met spelers met een "krasje". Zoals je waarschijnlijk wel zult begrijpen.

Aangenaam, mijn naam is Jack van Hees